Δεν είμαι κρατιστής αντιθέτως είμαι συνεπής φιλελεύθερος στα οικονομικά (video).

Κύριε Βορίδη καλησπέρα σας, ευχαριστώ πάρα πολύ που αποδεχτήκατε την πρόσκλησή μας. Έχει ολοκληρωθεί ο πρώτος γύρος των προεδρικών γαλλικών εκλογών, θέλω ένα μικρό σχόλιο για το πώς είδατε τα αποτελέσματα και πώς πιστεύετε ότι μπορούν να μας επηρεάσουν;

Κοιτάξτε νομίζω τα είχαν προβλέψει λίγο πολύ οι δημοσκοπήσεις, οπότε δεν αποτέλεσε έκπληξη το γεγονός. Θεωρώ ότι θα βγει ο Μακρόν τελικά, άρα δεν βλέπω κάτι το οποίο θα επηρεάσει θεαματικά τη σχέση Ελλάδας – Γαλλίας. Σε αντίθετη περίπτωση βεβαίως, στην περίπτωση της Μαρί Λεπέν, πράγματι θα είχαμε μία θεαματική  ανακατάταξη επί το δυσμενέστερο και για τα ελληνικά πράγματα. Γιατί με δεδομένη τη θέση της Μαρίν Λεπέν για ουσιαστικά έξοδο της Γαλλίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προφανώς αυτό θα ήταν κάτι το οποίο θα επηρέαζε θεαματικά το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα και κατεπέκτασην θα επηρέαζε αρνητικά και την Ελλάδα.

 

Παρακολουθώντας την πορεία του Σύριζα και του κυρίου Τσίπρα, στις 11 Φεβρουαρίου φαίνεται στην κοινοβουλευτική του ομάδα να μιλάει και να λέει με μεγάλο σθένος ότι θα υποστηρίξει τον Αμόν, πριν από  3 μέρες παίρνει πίσω αυτό που έλεγε και δηλώνει πως θα υποστηρίξει τελικά τον Μελανσόν, σήμερα ξημερώνοντας Δευτέρα έχει αρχίσει λίγο και τα μαζεύει, όπως λέμε, στην καθημερινότητα, και δηλώνει πως θα υποστηρίξει τον Εμμανουέλ Μακρόν, είναι λέει, η καλύτερη λύση για την Γαλλία, πως βλέπεται αυτή τη στάση του Σύριζα;

Ε, φαντάζομαι πως δεν σας εκπλήσσει τώρα όλο αυτό με τον κύριο Τσίπρα, δηλαδή η μεταβολή, δε νομίζω πως σας δημιουργεί κάποια έκπληξη, όπως νομίζω πως και στους συμπολίτες μας δεν δημιουργεί καμία έκπληξη, το αντίθετο μάλιστα δε θα ήταν αναμενόμενο να κρατήσει κάποια θέση σταθερή, αλλά φαντάζομαι ότι αυτές οι μετακινήσεις, είναι πάρα πολύ αυτό που θα λέγαμε, Τσίπρας. Σήμερα λέμε αυτό, αύριο λέμε εκείνο, μετά κάτι άλλο, μετά λέμε το επόμενο, μετά το μεθεπόμενο και κάθε μέρα που ξημερώνει είναι μία καινούρια μέρα. Χθες το βράδυ ο κύριος Μητσοτάκης, σε δήλωση του στο twitter, χαρακτήρισε πως είναι απάντηση των φιλελεύθερων δυνάμεων, το προβάδισμα που είχε ο κύριος Μακρόν και λογική συνεπίθεση στον αριστεροδεξιό λαϊκισμό. Στην Ελλάδα έχουμε μία αριστερή κυβέρνηση, που υπόσχεται και εκφράζει μία έντονη διχαστική άποψη κατά πολλούς. Στην Γαλλία έχουμε μία ακροδεξιά υποψήφια, που χαρακτηρίζεται υποψήφια του λαού και θέλει να ελευθερώσει τους Γάλλους πατριώτες, δημιουργώντας ένα δίλημμα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Ποιες πιστεύετε είναι οι ομοιότητες με την ελληνική πολιτική σκηνή; Κοιτάξτε, τώρα είναι δύσκολο να κρατήσουμε τις αναλογίες, αλλά μπορούμε να τις ανιχνεύσουμε. Η υποψηφιότητα του Φιγιόν ήταν υποψηφιότητα της Γκολικής δεξιά, το ανάλογο της ΝΔ  εδώ για να καταλάβετε, η σοσιαλιστική υποψηφιότητα είναι το ανάλογο να σας πω, του ΠΑΣΟΚ με μία έννοια της Δημοκρατικής Συμπαράταξης ήταν η υποψηφιότητα του Αμόν όπου πήγε άσχημα, η υποψηφιότητα του Μακρόν ήταν, τι ήταν ο Μακρόν ξέρετε; Ο Μακρόν είναι ένας σοσιαλιστής υπουργός με πολύ φιλελεύθερες αντιλήψεις στα οικονομικά, και αρκετά περιοριστικές αντιλήψεις στα ζητήματα της μετανάστευση, αρκετά προσεκτικές αντιλήψεις στα ζητήματα αυτά. Τώρα η Λεπέν, έχει μία ατζέντα η οποία είναι κρατικιστική στην οικονομία, μία ατζέντα  προστατευτισμού με την έννοια ότι θεωρεί ότι πρέπει να υπάρξουν περιορισμοί στην ελευθερία του εμπορίου και επομένως αυτό έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την βασική αρχή της ενιαίας αγοράς, που είναι μία από τις πολύ βασικές έννοιες της Ευρωπαϊκής ένωσης, έχει εκφράσει την πλήρη αντίθεση της στο κοινό νόμισμα, επομένως είναι σε απόλυτη τροχιά σύγκρουσης με την Ευρώπη. Τώρα αν μου ζητάτε την αναλογία Λεπέν στην Ελλάδα, ίσως δεν μπορώ να την βρω ακριβώς αλλά φαντάζομαι διάφορα ρεύματα του ακροσκεπτικισμού, εκεί κανείς μπορεί να δει ομοιότητες. Τώρα, δεν κάνω εγώ το λάθος των εύκολων ταυτίσεων γιατί κάθε παράδοση έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και φυσικά η κάθε χώρα έχει τα δικά της χαρακτηριστικά, σε αναλογίες που καθένας πρέπει να είναι προσεκτικός. Αλλά επειδή τώρα είδα, πως έχουν αρχίσει και γράφονται διάφορες αστοχίες, ας το πω έτσι, ο κύριος Παπαδημούλης, ο οποίος έχει και απλοϊκές αναλύσεις εν πολλοίς, λέει τώρα, προσπαθεί παραδείγματος χάριν να συσχετίσει το γεγονός, ότι εγώ πριν 15 χρόνια είχα μία σχέση με το γαλλικόφωνο σενάλ, μετά από 15 χρόνια την εκλογή της Μαρί Λεπέν με εμένα. Ενώ είναι απολύτως σαφές, ότι εγώ δεν είμαι κρατιστής, αντιθέτως είμαι αρκετά συνεπής φιλελεύθερος στα οικονομικά μου, δεν είμαι υπέρ της ευρείας διεθνής οικονομίας, αντιθέτως είμαι υπέρ της απορρυθμίσεως, στην ελληνική οικονομία θεωρώ πως υπάρχει αρκετά μεγάλο κομμάτι και υπερβολικό ρύθμισης και επομένως θα έπρεπε να το μειώσουμε. Σε καμία περίπτωση, δεν πιστεύω, πως είναι προς όφελος της Ελλάδας το να φύγει από τον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής ένωσης, αντιθέτως θεωρώ ότι η Ελλάδα πρέπει να επιμείνει και να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην Ευρωπαϊκή ένωση, δεν πιστεύω πως ο προστατευτισμός είναι απάντηση για τις μικρές οικονομίες, αντιθέτως πιστεύω πως θα έπρεπε να υπάρξουν  ευρωπαϊκές πολιτικές, οι οποίες θα έπρεπε να προστατεύσουν την ευρωπαϊκή παραγωγή, αλλά αυτές θα πρέπει να είναι ευρωπαϊκές πολιτικές και όχι εθνικές πολιτικές, άρα σήμερα η δική μου θέση και προφανώς η θέση της ΝΔ είναι σε απόλυτη σύγκρουση και αντίθεση με τις θέσεις που εκφράζει η κυρία Λεπέν. Αυτό θα ήταν καλό, να μπει κάποιος στον κόπο να ενημερώσει την αριστερά για κάποια πράγματα που έχουν συμβεί τα τελευταία 15 χρόνια, ώστε να κάνει μία πιο δόκιμη κριτική και να μην λέει ότι να ναι. Αλλά εν πάση περίπτωση και αν θέλουν να λένε κακό του κεφαλιού τους, οι αδόκιμες κριτικές απλώς πέφτουν στο κενό. Παραμένοντας τώρα στην εξωτερική πολιτική, της χώρας και της κυβέρνησης.

Την τελευταία εβδομάδα παρακολουθήσαμε τα γεγονότα στην Βενεζουέλα, ο κύριος Τσίπρας, εξυμνούσε το 2013  τη Βενεζουέλα του Μαδούρου είναι μία χώρα Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης. Η ΝΔ κατέθεσε μία πρόταση που ζητούσε να δημιουργηθεί μία επιτροπή Εξωτερικών και Άμυνας για την Βενεζουέλα, αυτή η πρόταση απορρίφθηκε. Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι απέρριψαν αυτή την πρόταση;

Εμείς, εκείνο το οποίο ζητήσαμε είναι να γίνει μία συνεδρίαση της επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας για να συζητήσουμε το θέμα αυτό. Τι είναι το θέμα το οποίο θέλαμε να συζητήσουμε. Το πρώτο θέμα είναι, ότι πραγματικά σε αυτήν τη χώρα υπάρχει ένα θέμα δημοκρατικής αποτροπής. Έχεις μία αυταρχική κυβέρνηση της αριστεράς, έχεις διαδηλώσεις τις αντιπολίτευσης και έχεις και είκοσι νεκρούς. Θα πει κανείς, τώρα από όλα όσα έχουμε στην Ελλάδα, πρέπει να συζητήσουμε με το τι γίνεται με τις διαδηλώσεις στην Βενεζουέλα;  Έχουμε ένα πρόσθετο ζήτημα στην Ελλάδα, για το οποίο αξίζει τον κόπο να συζητήσουμε την Βενεζουέλα. Έχουμε μία κυβέρνηση, η οποία συμπαθεί την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, έχουμε μία κυβέρνηση όπου, ένας υπουργός έπαιρνε ένα ιδιωτικό αεροπλάνο και πήγαινε να συναντήσει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, εκπροσωπώντας έτσι όπως μας ενημέρωσε επιχειρηματικά ελληνικά συμφέροντα. Έχουμε επίσης  βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, που έχουν εξυμνήσει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Και η κυβέρνηση της Βενεζουέλας σήμερα δέχεται κρητική από τον κόσμο, από τον ΟΗΕ, από τους διεθνής οργανισμούς, τους οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων γιατί στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί υπερβολική βία για να καταστείλει τις διαδηλώσεις, γιατί σκοτώνει τους πολίτες της, γιατί φυλακίζει τους αρχηγούς της αντιπολίτευσης γιατί είναι ένα καθεστώς  μαζικής παραβιάσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι ένα πρόβλημα, το αν η κυβέρνηση της Ελλάδος, αποδέχεται – συμπαθεί – αγαπά - αισθάνεται οικεία  με αυτό το καθεστώς. Είναι ένα πρόβλημα για την Ευρώπη, είναι ένα πρόβλημα για την Ελλάδα. Αυτό θέλαμε να διερευνήσουμε. Άρα δεν είναι ένας κεραυνός εν αιθρία, ότι ξαφνικά θέλουμε να συζητήσουμε για τη Βενεζουέλα. Θέλουμε να συζητήσουμε την Βενεζουέλα σε σχέση με τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Το οποίο αίτημα και απορρίφθηκε. Η κυβέρνηση μας έχει συνηθίσει, στην απόρριψη των αιτημάτων μας. Έχει μία συγκεκριμένη κατεύθυνση. Όπως για παράδειγμα, όταν κατέθεσε το ζήτημα για την εξεταστική για την υγεία, εμείς συναινέσαμε. Βεβαίως και να γίνει η εξεταστική για την υγεία, καμία αντίρρηση, αλλά ταυτόχρονα, αποφάσισε ειδικώς, να εξαιρεθούν τα δικά της πεπραγμένα και ένας χρόνος μόνο από την κυβέρνηση Σημίτη, αυτό ήταν το πιο εντυπωσιακό. Ο χρόνος που ήταν γενικός γραμματέας ο κύριος Κουρουμπλής. Ένας χρόνος. Δηλαδή ξεκινήσαμε, θα έλεγε κανείς αν θέλουμε να διερευνήσουμε την περίοδο Σημίτη, μπορεί να το πηγαίναμε πολύ πίσω, αλλά εν πάση περίπτωση είναι μία επιλογή. Αν όμως πεις, θέλω να ξεκινήσω, να εξετάσω την κυβέρνηση Σημίτη, όλη πλην του πρώτου χρόνου, αυτό είναι πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση το να καταλάβει κανένας, το τι είναι αυτό, το οποίο κάνουν αυτοί οι άνθρωποι. Άρα νομίζω πως έχει καταστεί σαφές, ο Σύριζα δεν έχει καμία σχέση ούτε με τη διαφάνεια, ούτε με την ακεραιότητα, ούτε με τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Ο Σύριζα προσπαθεί να οικοδομήσει ένα αυταρχικό καθεστώς και να αναπαράξει τον εαυτό του. Οι πολίτες το έχουν αντιληφθεί και κάνουν υπομονή. Οι εκλογές θα έρθουν.

Τώρα που μιλήσαμε για την εξεταστική επιτροπή της υγείας και ήρθαμε στα του εσωτερικού μας, έχετε υπάρξει Υπουργός Υγείας, τι πιστεύετε ότι θα πρέπει να γίνει  για να υπάρξει μία εξυγίανση του συστήματος υγείας;

Είχα καταθέσει το 2014 ένα ολόκληρο σχέδιο για τη διαφθορά στην υγεία. Για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, στο χώρο της Υγείας, το σχέδιο αυτό είχε εκπονηθεί από μία επιτροπή, είχε κατατεθεί τότε στον κύριο Τέντε, ο οποίος ήταν επικεφαλής της αρχής για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, το είχαμε συζητήσει και είχαμε καταλήξει. Το σχέδιο αυτό είχε πολλές, πάρα πολλές δράσεις. Και αυτό γιατί; Γιατί βεβαίως διαφορετικά πράγματα πρέπει να κάνεις για να αντιμετωπίσεις την προκλητική συνταγογράφηση, διαφορετικά πράγματα θα πρέπει να κάνεις για να αντιμετωπίσεις το φακελάκι, άλλα πράγματα πρέπει να κάνεις για τις προμήθειες στην υγεία, άλλα για την προτεραιότητα όπως παραδείγματος χάρη στη λίστα για τα χειρουργεία, άρα για διαφορετικές παθογένειες του συστήματος υγείας και να αντιμετωπίσεις τη διαφθορά που συνδέεται με όλες αυτές τις επί μέρους παθογένειες, έχεις διαφορετικές δράσεις. Αυτές οι δράσεις πρέπει να συμπυκνωθούν. Μία πρώτη προσπάθεια αν θέλετε στην κατεύθυνση αυτήν, θα ήταν και είναι και ψηφίστηκε με νόμο η δημοσιοποίηση των στοιχείων των γιατρών που παίρνουν και των ποσών που παίρνουν από τις φαρμακευτικές εταιρείες. Γιατί αυτό; Θα πήγαινες στον γιατρό σου αύριο το πρωί και θα ήξερες ότι αυτός ο άνθρωπος, έχει πάρει μία χορηγία, έχει πάρει ένα δώρο, έχει πάει σε ένα συνέδριο επιχορηγούμενο από τη φαρμακευτική εταιρεία χ. Το γεγονός ότι θα σου συνταγογραφούσε ενδεχομένως το φάρμακο της συγκεκριμένης φαρμακευτικής εταιρείας ως ασθενή μπορεί να σε έβαζε σε μία σκέψη, να το συζητήσεις μαζί του ή να το συζητήσεις με το φαρμακοποιό σου ή να δεις αν υπάρχει φθηνότερη λύση ή οτιδήποτε. Όμως θα ήταν ένα βήμα στη διαφάνεια, το νομοθέτησα αυτό, το νομοθέτησα μέσα από πολλές αντιδράσεις από τον ιατρικό σύλλογο. Οι ιατρικοί σύλλογοι προσέφυγαν κατά της διατάξεως αυτής. Ευλόγως. Δε θα περίμενε κανείς κάτι διαφορετικό. Και πήγαν στην αρχή προστασίας δεδομένων, για να πουν ότι παραβιάζονται τα δεδομένα τους, από αυτήν την υποχρέωση δημοσιοποίησης. Η υπόθεση αυτή, στην αρχή προστασίας δεδομένων έμεινε ανυπεράσπιστη. Μιλάω από ουσιαστική πλευρά ανυπεράσπιστη, δεν λέω αν υπήρχε μία τυπική παρουσία, αλλά ουσιαστικά δεν πολεμήθηκε με αποτέλεσμα να καταπέσει η διάταξη αυτή, ώστε να μην έχει αποκατασταθεί μέχρι σήμερα από τίποτα άλλο. Αυτό το φέρνω ως παράδειγμα. Τι άλλο έχει γίνει όλο αυτό το χρονικό διάστημα των δυόμιση χρόνων, από αυτόν το φάκελο που παραδώσαμε για το θέμα της αντιμετώπισης της διαφθοράς στην υγεία. Είχαμε ετοιμάσει, ένα διαγωνισμό, κεντρικό διαγωνισμό, για τις προμήθειες φαρμάκων στα νοσοκομεία. Μία από τις πρώτες ενέργειες που έγιναν είναι να σταματήσει αυτός ο διαγωνισμός, ο οποίος δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα, δυόμιση χρόνια μετά. Πώς χτυπάς τη διαφθορά, όταν αφήνεις ουσιαστικά τα νοσοκομεία και τις διοικήσεις να αγοράζουν φάρμακα με τον παλιό τρόπο, ο οποίος έχει πάρα πολλά τρωτά σημεία. Είχαμε ζητήσει να προχωρήσουν οι διορισμοί γιατί πολλά πειθαρχικά συμβούλια ήταν σε μία κατάσταση, στην οποία δεν λειτουργούσαν ή λειτουργούσαν άσχημα. Πόσο προχώρησε αυτή η υπόθεση των πειθαρχικών συμβουλίων ώστε να υπάρχει ένας αποτελεσματικός έλεγχος παραβατικών συμπεριφορών, μέσα στο σύστημα υγείας. Άρα λοιπόν ακόμα και όταν είχαν προκύψει μέσα από τους ελέγχους των ιδιωτών παροχών, κλινικών και διαφόρων άλλων παρόχων προς το σύστημα υγείας, είχαν προκύψει σημαντικότατες διαφορές. Ορισμένες  διαφορές ποσών, άλλες που είχαν και ποινικό ενδιαφέρον, είχε γίνει λοιπόν ένας ευρύτατος έλεγχος και από ιδιωτικές ελεγκτικές εταιρείες και είχαν προκύψει αυτές οι διαφορές. Τα ποσά αυτά έστειλα προς διερεύνηση στον ΕΟΠΥΥ, μία από τις τελευταίες μου πράξεις, προτού φύγω από το υπουργείο Υγείας. Έμαθα ότι υπεβλήθη μήνυση και διαβιβάστηκαν στον εισαγγελέα δυόμιση χρόνια μετά, αφού είχα φύγει και αφού άσκησα κοινοβουλευτικό έλεγχο, δηλαδή έκανα ερώτηση στη βουλή για να μάθω τι είχε γίνει με αυτή την υπόθεση. Τότε διαβιβάστηκαν. Θέλω να πω ότι στην πραγματικότητα, μεγαλοστομίες  για τη διαφθορά ακούμε πολλές, αλλά η διαφθορά η οποία υπάρχει ως πρόβλημα στην Ελλάδα, δεν αντιμετωπίζεται με μεγαλοστομίες. Αντιμετωπίζεται με συστηματική, νομοθετική και διοικητική δράση. Θέλει βούληση, θέλει αφοσίωση, θέλει σύστημα και αντιμετωπίζεται – περιορίζεται. Δε θα φτιάξουμε έναν αγγελικό κόσμο, αλλά περιορίζεται, μπορούμε να βελτιώσουμε αυτά τα μεγέθη πολύ. Δυστυχώς η κυβέρνηση Σύριζα δεν έχει κάνει τίποτα από αυτά, χρησιμοποιεί μόνο τη ρητορική αυτή για λόγους επικοινωνιακούς.

Έχουμε την εξεταστική επιτροπή της Υγείας, από την άλλη όμως η αξιολόγηση δεν έχει ακόμη κλείσει. Ο κύριος Τσίπρα ήδη από το Φεβρουάριο μετά από τη συνάντηση που είχε κάνει  με την Άνγκελα Μέρκελ στην Μάλτα διεμήνυε ότι η αξιολόγηση κλείνει από μέρα σε μέρα, έχουμε τέλη Απριλίου και ακόμη δεν έχει κλείσει. Το σκηνικό έρχεται να ολοκληρώσει η δημοσίευση του ΑΕΠ για το πλεόνασμα που ήταν πολλαπλάσιο από αυτό που περιμέναμε. 3,9% έναντι 0,5%. Ο κύριος Σταθάκης σε δήλωσή του είπε ότι το πλεόνασμα έχει αναπτυξιακή βάση, βέβαια πριν λίγα χρόνια κατηγορούσαν την κυβέρνηση Σαμαρά για ματωμένα πλεονάσματα.

Κοιτάξτε δεν θα μείνω  στο να επισημαίνω τις ανακολουθίες του Σύριζα. Νομίζω πως έχει εμπεδωθεί πλήρως, δεν έχει σημασία τι λέει ο Σύριζα κάθε μέρα, δεν έχει σημασία τι λέει ο Τσίπρας, είτε λένε κάτι, είτε δεν το λένε, εμένα αυτή είναι η προσέγγισή μου, εγώ δεν ακούω καθόλου μα καθόλου, ειλικρινά σας το λέω. Τι λένε οι υπουργοί, τι λέει ο Πρωθυπουργός δεν έχει καμία σημασία, θα πουν σήμερα αυτό, αύριο θα πουν το αντίθετο, επομένως με ανθρώπους που με τέτοια ευχέρεια αλλάζουν την άποψή τους, δεν έχει κανένα νόημα να τους παίρνεις στα σοβαρά και να κάθεσαι να μιλάς και να λες τι είπαν και τι δεν είπαν. Θα λένε αυτό και το αντίθετό του, ταυτοχρόνως, αυτό κάνει ο κύριος Τσίπρας. Όμως, αυτό που μένει σαν σημαντικό τώρα ποίο είναι; 3,9% πλεόνασμα αλλά ταυτόχρονα 0 ανάπτυξη. Επομένως μία οικονομία που είναι ακόμη σε ύφεση. Τι έκαναν λοιπόν; Πήραν και αφαίρεσαν 8 φορές το ποσό, το οποίο θα έπρεπε να πιάσουν στα στόχο πλεονάσματος, το αφαίρεσαν από την οικονομία και φυσικά το αποτέλεσμα ήταν μηδενική ανάπτυξη. Μαζί με το πλεόνασμα, να βλέπουμε λίγο και τα μεγέθη της πραγματικής οικονομίας. 2% από επένδυση, άρα οι επενδύσεις μείον 2% μείωση του λιανεμπορίου κατά 17%. Αν δείτε τις μειώσεις σε όλη την ιδιωτική κατανάλωση τροφίμων, ρούχων, υποδημάτων, τουρισμού, ψυχαγωγίας, παντού θα δείτε τα κονδύλια είναι μειωμένα. Τι σημαίνει, στην πραγματικότητα αυτό; Ότι οι ελληνικές οικογένειες περνάνε χειρότερα, δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά. 8% αύξηση της φτώχειας, αυτή είναι η πραγματική κατάσταση. Τώρα πρέπει να εξηγήσει ο κύριος Τσίπρας τι το ήθελε το πλεόνασμα κοντά στο 4%, την ώρα που η κατάσταση είναι αυτή και την ώρα που ο στόχος του πλεονάσματος του, για να είναι εντάξει ήταν στο 0,5 %. Άρα λοιπόν, αυτό εδώ οπλίζει την φαρέτρα των αντίθετων επιχειρημάτων. Όταν θα πάει να συζητήσει με την κυρία Μέρκελ ο κύριος Τσίπρας και θα πει μα είναι μεγάλα τα πλεονάσματα της τάξεως του 3,5%, θα του πει γιατί είναι μεγάλα; Δεν τα πετύχατε και μάλιστα εύκολα; Χωρίς θέμα, χωρίς πρόσθετα μέτρα άρα διατηρούμε τα μέτρα έτσι ακριβώς όπως είναι. Ποια είναι αυτά τα μέτρα; Με αυτά τα μέτρα φυσικά και επιτυγχάνεις, αυτά τα πλεονάσματα. Όταν η κυβέρνηση πήγε το ΦΠΑ, δηλαδή τι, τον φόρο πάνω στην κατανάλωση από το 13% στο 24%, έντεκα μονάδες, στην πραγματικότητα πάνω στο σύνολο της επιχειρηματικής δραστηριότητας, προφανώς επιτυγχάνεις αυτά τα πλεονάσματα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Επομένως, η πραγματικότητα είναι, ότι αχρείαστη προσαρμογή, γιατί αυτή η προσαρμογή δεν ήταν απαραίτητη, έγινε ακριβώς στη βάση, μιας βαριάς φορολογίας, την οποία έχουν πληρώσει οι πολίτες. Η υπερφορολόγηση είναι όμως που τσακίζει, και την παραγωγική δυνατότητα των πολιτών μας, γιατί προσέξτε, θα πει κάποιος, το άκουσα και σήμερα σαν επιχείρημα, σημασία δεν έχει η κατανάλωση, σημασία έχει η παραγωγή. Εν μέρει αυτό είναι αληθές, γιατί όμως; Γιατί αυτό μπορούσε να το πει, εάν είχα μείωση της εσωτερικής ιδιωτικής κατανάλωσης, αλλά ταυτόχρονα, αύξηση των εξαγωγών. Αλλιώς, αν δεν έχω ούτε εξαγωγές, ούτε εσωτερική κατανάλωση, η παραγωγή που πουλάει; Τα παράγει και τα στοκάρει; Τα βάζει στην αποθήκη; Άρα στην πραγματικότητα, έχω μείωση των εξαγωγών, έχω μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης και κάθονται και λένε να δώσουμε σημασία στην παραγωγή. Ναι, αλλά θα πρέπει κάπου να μπορώ να τα διοχετεύω. Η πραγματικότητα λοιπόν είναι, ότι σε επίπεδα πραγματικής οικονομίας, έχουμε την απόλυτη κατάρρευση και αποτυχία, αυτό που ζούνε δηλαδή σήμερα οι πολίτες και έχουμε και τον κύριο Τσίπρα να πανηγυρίζει για ένα αχρείαστο πλεόνασμα. Βέβαια όλο αυτό, έρχεται να συμπληρωθεί με τις δηλώσεις του κυρίου Κατρούγκαλου ότι το 2017-2018 θα έχουμε ανάπτυξη και με τις δηλώσεις του κυρίου Βούτση ότι το 2018 θα μπορέσουν να διαπραγματευτούν μέχρι και μείωση χρέους.  Επαναλαμβάνω, οι προβλέψεις τους για ανάπτυξη το 2016 διαψεύστηκαν, επίσης να θυμίσω ότι αγωνιζόμαστε να γυρίσουμε σε ανάπτυξη, την οποία τη  είχαμε πετύχει το 2014. Τώρα λοιπόν χάσαμε το 2015 με ύφεση, το 2016 με 0 ανάπτυξη, ουσιαστικά πάλι με ύφεση και πηγαίνουμε τώρα στο 2017, έχουμε χάσει το πρώτο εξάμηνο, είναι υφεσιακό το πρώτο εξάμηνο του 2017, καθίστε να δούμε αν θα επιτύχουμε κάποιους από τους ρυθμούς που ελπίζαμε ότι θα επιτύχουμε το 2017,το 2018. Καλά χρειαζόμασταν το Σύριζα γι αυτό; Το είχαμε επιτύχει το 2014 αυτοί, οι ρυθμοί ανάπτυξης είχαν επιτευχθεί. Περάσαν χαμένα τρία χρόνια για να φτάσουμε στο σημείο, από πλευράς αναπτύξεως, που βρισκόμασταν το 2014. Και βεβαίως με τι κόστος, με πόσα μέτρα, με τι προσπάθεια, με τι αφαίρεση εισοδήματος, με τι αύξηση του δημόσιου χρέους. Η δε ρύθμιση του δημοσίου χρέους, θα δούμε τι θα περιέχει. Γιατί εν τέλει, παρότι δεν υποτιμώ τη σημασία των δημοσίων οικονομικών και παρότι πράγματι το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι τα δημόσια οικονομικά, όμως τα δημόσια οικονομικά έχουν τσακίσει την ιδιωτική οικονομία. Άρα συζητάμε συνέχεια για τα δημόσια οικονομικά, αλλά δε συζητάμε καθόλου, ή συζητάμε πολύ λίγο, το τι είναι εκείνο που θα πρέπει να κάνουμε προκειμένου η οικονομία να αρχίσει να λειτουργεί. Λοιπόν η συζήτηση για το δημόσιο χρέος καλώς να έρθει, δεν νομίζω να υπάρχει κάποιος από εμάς, ο οποίος δε θα πει ότι θα πρέπει να πάρουμε το καλύτερο από πλευράς ρυθμίσεως χρέους, όποιο είναι αυτό. Μακάρι να ήταν κούρεμα χρέους, ποιος θα πει όχι; Αλλά αυτό δεν εξαρτάται από εμάς, εξαρτάται από τους δανειστές, πρέπει οι δανειστές να πουν ναι. Εμείς θέλουμε το κούρεμα, το λέμε. Να πούμε εμείς πως θέλουμε το κούρεμα; Εμείς το θέλουμε το κούρεμα, αλλά θα πρέπει να πουν και αυτοί που είναι να τους το κουρέψεις το ναι. Και γι αυτό λέω, ότι ακόμη και στην στρατηγική αυτή, τα μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα,ας πούμε αυτό το 3,9% του κυρίου Τσίπρα, ενισχύει τη φαρέτρα του κυρίου Σόϊμπλε, γιατί ο Σόιμπλε ξαφνικά, μιλάει για τα αξιόπιστα ελληνικά στατιστικά στοιχεία, γιατί το βασικό επιχείρημα του Σόιμπλε είναι ότι οι Έλληνες μπορούν να δίνουν 3,5% πλεόνασμα, μπράβο του το απέδειξε ο κύριος Τσίπρας. Επομένως έχει άδικο το ΔΝΤ που λέει,αυτά τα μεγάλα πλεονάσματα δεν είναι διατηρήσιμα σε βάθους χρόνου,άρα γιατί να κάνουμε κούρεμα χρέους λέει ο Σόιμπλε στους ψηφοφόρους του,αφού οι Έλληνες μπορούν να δίνουν πλεόνασμα 3,5%, έχω πει ο κύριος Τσίπρας έχει γίνει ο καλύτερος φίλος του κυρίου Σόιμπλε.

Ο κύριος Σόιμπλε λέει πως αν τελικά επιτευχθεί η συμφωνία και έρθουν τα μέτρα,θα πρέπει να ψηφιστούν από την παρούσα βουλή και πως η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει μα τηρήσει τα μέτρα,που έχει φέρει η κυβέρνηση Σύριζα. Εσείς θα ψηφίσετε τα νέα μέτρα αν έρθουν στη Βουλή;

Όχι. Φυσικά όμως θα τηρήσετε τη συμφωνία με τους δανειστές, αυτό είναι αυτονόητο πιστεύω. Κοιτάξτε,δεν μπορούμε να λειτουργούμε σε κενό,Αλλά για να το πω διαφορετικά το δικό μας πρόγραμμα δεν περιέχει τέτοια μέτρα. Πράγμα που σημαίνει, ότι θα απαντήσουμε και θα απαντήσουμε με τέτοιο τρόπο στον ελληνικό λαό όταν ή λίγο πριν βρεθούμε σε κατάσταση εξουσίας. Γιατί τώρα να σας πούμε, τι πρόκειται να κάνουμε σε μία οικονομία που μπορεί να είναι ενάμιση χρόνο μετά ή δεν ξέρω πότε, αυτό θα ήταν απολύτως ανεύθυνο από πλευράς μας. Ήδη έχουμε πει συγκεκριμένα πράγματα ότι θα μειώσουμε 30% τον ΕΝΦΙΑ σε βάθος διετίας θα μειώσουμε τον ΦΠΑ στα αγροτικά εφόδια από το 24% σε 13%, έχουμε πει ότι θα καταργήσουμε τον φόρο στο κρασί και έχουμε πει επίσης ότι θα μειώσουμε τη φορολογία νομικών προσώπων δηλαδή των εταιρειών. Έχουμε πει αυτό , δεν μπορούμε να πούμε κάτι περισσότερο,γιατί δεν μπορούμε να πούμε κάτι περισσότερο γιατί στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε ποιες θα είναι οι οικονομικές συνθήκες τη στιγμή που θα κληθούμε να κυβερνήσουμε. Πιστεύετε ότι τα νέα μέτρα θα περάσουν από τη Βουλή; Ναι μια χαρά θα περάσουν. Και τελικά πότε θα κλείσει αυτή η  αξιολόγηση; Νομίζω πώς όλοι θέλουν να την τελειώσουμε μέσα στο Μάιο. Θα κλείσει δηλαδή τον Μάιο.

Στην Ελλάδα πιστεύετε πως θα μπορούσε να υπάρξει μία κυβέρνηση στη Βουλή, όπου θα λειτουργούσαν όλες μαζί οι φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις;

Κοιτάξτε το πιο σημαντικό, γιατί βάζουμε τώρα το ζήτημα του φιλοευρωπαϊκός και αυτό μπορεί να δημιουργεί, κατά τη γνώμη μου, μία σύγχυση. Έχει σημασία να βάλουμε ένα περιεχόμενο στη συζήτηση. Δηλαδή τι; Ωραία, βγαίνει ο κύριος Λεβέντης και λέει, εγώ θέλω οικουμενική κυβέρνηση, εντάξει πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό και πόσο καλή θα είναι μία τέτοια κυβέρνηση και ποιο θα ήταν το ελάχιστο πρόγραμμά της. Αυτή η επιχειρηματολογία μοιάζει σαν να καταργεί τις ιδεολογικές και προγραμματικές διαφορές. Δηλαδή ότι ξαφνικά, θα μαζευτούμε τώρα, τι να σας πω, θα κάτσω εγώ με τον κύριο Σκουρλέτη, στο ίδιο τραπέζι και θα βρούμε και κάποια κοινή συνισταμένη ώστε να γίνει κάτι. Δεν έχει νόημα αυτό γιατί δεν μπορεί να γίνει. Γιατί είναι διαφορετικές οι ιδεολογικές αφετηρίες, γιατί είναι διαφορετικά τα προγράμματα. Αυτό είναι ένα επιχείρημα αρκετά ύπουλο των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων. Το οποίο τι λέει; Ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία διαφοροποίηση, όλοι μνημόνιο κάνετε, και αφού όλοι μνημόνιο κάνετε, καθίστε όλοι στο τραπέζι να κάνετε αυτή τη δουλειά. Ε, δεν είναι έτσι γιατί οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν εντός του μνημονίου από την κυβέρνηση για παράδειγμα, του Αντώνη Σαμαρά δεν είναι οι ίδιες με αυτές που εφαρμόστηκαν από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Προσαρμογή είχαν να κάνουν και οι δύο. Ο κύριος Τσίπρας πολύ μικρότερη, από αυτή που είχε να κάνει ο κύριος Σαμαράς. Ο κύριος Σαμαράς είχε να κάνει μια δημοσιονομική προσαρμογή 7 μονάδων, την έκανε κατά 80% περικόπτοντας δημόσιες δαπάνες και κάτα 20% αυξάνοντας φόρους. Ο κύριος Τσίπρας έκανε την προσαρμογή που είχε να κάνει, την πολύ μικρότερη, αυτή των 2 μονάδων, την έκανε κατά 99% από αυξήσεις φόρων και κατά 1% από μείωση δαπανών. Άρα δεν είναι το ίδιο μείγμα, δεν είναι το ίδιο πρόγραμμα, δεν είναι οι ίδιες πολιτικές. Ακόμη και σε αυτά τα λεγόμενα μνημονιακά θέματα. Γιατί αφήνω τα άλλα, τα θέματα μετανάστευσης, τα θέματα της ταυτότητας, τα θέματα της δημόσιας τάξης. Όπου εκεί πια οι διαφορές είναι χαοτικές. Άρα λοιπόν,τη περίφημη συγκυβέρνηση, πρέπει να την βάζει κανένας, μέσα σε μία βάση, ρεαλιστική που παράγει πολιτική. Που παράγει θέσεις, που παράγει προγράμματα. Αν είναι να κάνουμε μία συγκυβέρνηση, στην οποία απλώς  δε θα μπορεί κανείς να κυβερνήσει γιατί όλοι θα διαφωνούν μεταξύ τους, τότε τι είδους κυβέρνηση θα είναι αυτή.

Σας έχουμε γνωρίσει σαν πολιτικό, έχουμε ακούσει πολλές φορές τις πολιτικές σας θέσεις. Θα ήθελα τώρα να σας γνωρίσουμε και σαν απλό πολίτη. Μπήκα σήμερα το πρωί στο twitter σας και είδα πως συστήνεστε ως πατέρας δύο υπέροχων παιδιών και μιας πολύ δυναμικής γυναίκας. Πόσο σημαντική για εσάς η οικογένειά σας; Και πόσο περήφανος είσαστε για αυτούς;

Πολύ, είμαι πολύ περήφανος για όλους τους. Είναι σπουδαίοι όλοι τους.

Μπαίνοντας στο γραφείο σας, είδα ότι έχετε και πολλά βιβλία. Διαβάζετε να υποθέσω.

Διαβάζω. Διαβάζω όσο μπορώ, διαβάζω δυστυχώς λιγότερο, τώρα που είμαι στην πιο μάχιμη πολιτική, γιατί δικηγορώ κιόλας. Επομένως κάνω και πολιτική και δικηγορία και αυτό είναι αρκετή δουλειά. Επομένως δεν έχω τόσο πολύ χρόνο, όσο είχα μικρότερος για να διαβάσω. Προσπαθώ όμως να διαβάζω. Το αγαπημένο σας βιβλίο ή ο αγαπημένος σας συγγραφέας; Διαβάζω φιλοσοφία, από φιλοσόφους ο αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Φρειδερίκος Νίτσε και το αγαπημένο μου βιβλίο είναι η "Γενεαλογία της Ηθικής". Αλλά τώρα τελευταία διαβάζω μία επανέκδοση, δηλαδή ξαναδιαβάζω, ένα βιβλίο που είχα διαβάσει και αυτό είναι το Χρονικό μιας Σταυροφορίας του Ρόδη Ρούφου. Πολύ ωραίο  βιβλίο αυτό, σας το προτείνω. Θα σας πω γιατί. Γιατί είναι η ιστορία της δολοφονίας από τους κομμουνιστές του Κίτσου Μαλτέζου, τον Φεβρουάριο του 1944. Ο Κίτσος Μαλτέζος ήταν ένας φοιτητής της Νομικής, είναι πραγματική ιστορία. Ήταν ένας φοιτητής της Νομικής που ξεκίνησε σαν αριστερός, άλλαξε όψη, πέρασε στο άλλο στρατόπεδο και τελικώς υπήρξε, ας το πω θύμα αυτής της συγκρούσεως. Αυτό λοιπόν είναι ένα βιβλίο, το οποίο έχει μία τριλογία, το πρώτο βιβλίο από τα τρία αυτά είναι η Ρίζα του Μύθου το οποίο είναι αυτή η ιστορία αλλά μετά, μετά τη δολοφονία του Μαλτέζου  περιγράφεις ο Ρούφος την εξέλιξη μιας γενιάς. Στο πώς αυτή η γενιά, που βγήκε μέσα από αυτή την σύγκρουση, πως εξελίχθηκε, πως προχώρησε και νομίζω πως έχει μία πολύ ενδιαφέρουσα περιγραφή των πολιτικών πραγμάτων, αλλά όχι με την έννοια, δεν είναι καν ιστορικό μυθιστόρημα είναι ένα είδος μιας βιωματικής προσέγγισης. Μίας προσέγγισης ενός συγκεκριμένου συγγραφέα, που βλέπει με μία συγκεκριμένη οπτική τα πράγματα της γενιάς του. Και είναι ένα πάρα πολύ ωραίο και δυνατό βιβλίο αυτό.

Η μουσική τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;

Να σας πω, άκουγα πάλι παλιότερα, όταν μπορούσα να κάνω περισσότερα πράγματα, τώρα ακούω λιγότερο, αλλά παλιά προσπαθούσα να την παρακολουθώ. Κυρίως να ακούω καμία όπερα, να πηγαίνω να ακούσω καμία συναυλία, αυτά . Ακούω και ελληνική μουσική. Από ελληνική μουσική, ακούω και λαϊκά και από όλα. Αλλά απλώς τώρα, ξαναλέω, είναι περιορισμένος ο χρόνος. Δηλαδή ο χρόνος που θα κάνω ακρόαση, που σημαίνει θα τελειώσω τη Βουλή, θα τελειώσω το δικηγορικό γραφείο, θα τελειώσω και με τα παιδιά στο σπίτι και έχει φτάσει και κάποια ώρα, είναι περιορισμένος.

Οπότε καταλαβαίνω έχετε λίγο ελεύθερο χρόνο.

Nαι, ναι είναι περιορισμένος.

Ο αθλητισμός έχει κομμάτι στον ελεύθερο χρόνο σας;

Πάλι και αυτό πολύ πιεσμένο και προσπαθώ κάτι να κάνω , για να αντέχω καθώς περνάει ο χρόνος, τίποτα άλλο. Μου είπατε πως είσαστε μάχιμος δικηγόρος, σίγουρα υπάρχει κάποια δίκη την οποία θυμάστε; Έχω πολλές δίκες που έχω να θυμάμαι (γέλια). Εγώ έχω εξειδικευτεί, τα έφερε έτσι η ζωή, να υπερασπίζομαι συναδέλφους σας, αυτό κάνω κυρίως. Υπερασπίζομαι δημοσιογράφους, που έχουν γράψει κακά πράγματα για τρίτους ανθρώπους. Αχρείαστος να σας είμαι (γέλια) αλλά στην πραγματικότητα από πολύ μικρός, έχω εξειδικευτεί πάρα πολύ στα ζητήματα προσβολών προσωπικότητας. Είχα δηλαδή και εφημερίδες και περιοδικά και συναδέλφους σας. Και εκδότες φυσικά, αλλά αυτό κυρίως κάνω. Επομένως κάποια μεγάλα πράγματα, επειδή είπε κάποιος, κάτι σε κάποιον, τα έχω χειριστεί. Έχετε φίλους, από την πολιτική σκηνή; Δηλαδή πολιτικούς ή οι φίλοι σας είναι εκτός Νέας Δημοκρατίας, εκτός Βουλής; Είμαι από πάρα πολύ μικρός στην πολιτική, καλώς ή κακώς. Η πρώτη μου πολιτική στράτευση ήταν  στην τρίτη γυμνασίου. Πολύ μικρός. Ήταν τότε που μπήκα στην Μ. Α. ΚΙ. . Η Μ. Α. ΚΙ. Ήταν το μαθητικό της Νέας Δημοκρατίας. Και από τότε δεν σταμάτησα να ασχολούμαι. Που σημαίνει πως εγώ είχα μία σταθερή και μόνιμη δραστηριότητα με εξαίρεση μικρά διαστήματα, όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου στο Λονδίνο και όταν πήγα στον στρατό. Αυτές οι χρονιές, δύο τρία χρόνια είναι αυτά, ένας χρόνος το μεταπτυχιακό και δύο χρόνια ο στρατός ήταν που δεν ασχολήθηκα με την πολιτική. Όλα τα άλλα χρόνια ασχολιόμουν με την πολιτική. Και αυτό σε πολύ μεγάλο βαθμό έχει επηρεάσει και το κοινωνικό μου περιβάλλον. Γιατί κακά τα ψέματα όταν είσαι σε αυτή τη διαδικασία, η οποία ούτως ή άλλως είναι μία διαδικασία, η οποία έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους, με κόσμο, γνωρίζεις, μιλάς, σε μεγάλο βαθμό προσδιορίζει και το κοινωνικό σου περιβάλλον. Οι φίλοι μου λοιπόν εν πολλοίς, είναι από την πολιτική.

Πηγή: www.editors.gr

Μοιράσου το

Τελευταία νέα